kafamız dolu

gündüz vasaf 'ın arkadaşı
Cogitodaki bir yazısında şöyle anlatmıştır;
Çöple Gidenler

Annesi anlatmıştı. Altan Adalı sabah traş olurken aynaya bakmış. Karşısında otuz yıl önce ölen babası. “Anne, babam beni çağırıyor” demiş. Kahvaltısını etmiş. Yılda bir yaptırdığı sağlık kontrolü için Hacettepe Hastanesi’ne gitmiş. Bekleme odasında, sırası gelmeden ölmüş.
İstanbul Gümüşsuyu’ndaki evini toparlamak bana ve iki öğrencisine kaldı. Neyi atacağız, neyi saklayacağız. Çöp ve çöp olmayanı nasıl ayırt edeceğiz? Altan’ın sanat kitaplarını satmak için eve birisini çağırdığımızda pazarlık yaparken, ben ölünce kimseyi bu durumda bırakmak istemem diye düşündüğümü hatırlıyorum. Adama satamadığımız kitaplar, şiltesinin altına gizlediği Playboy dergisinden koparılmış çıplak kadın resimleri, aramızda gömlek ve kazaklarını paylaştıktan sonra kimsenin sahiplenmediği iç çamaşır ve çorapları birdenbire çöp oluverdi.
Sattıklarımız ve aramızda paylaştıklarımız ileride başkalarının çöpü olup olmama sınavından geçecek.
Annem öldükten sonra da evini toparlamıştım.
İtinayla tasnif edilmiş, dosyalanmış, çekmecelere yerleştirilmiş eşya ve evrak üzerine onlara en son baktığı tarihi yazan ve üstünde el yazısıyla “atılabilir” diyen kağıtlar iliştirmişti. Bir gün bakarım diye hepsini sakladım.
Askeri darbeden sonra üniversiteden istifa ettim. Birkaç yıl sonra postaneden gelen ısrarlı çağrılar üzerine, adımlarım geri gide gide üniversiteye varıp, adıma birikmiş üç dört çuval mektubu alıp eve götürdüm. Eminim çoğu açmadan atacağım cinsten. Bir gün bakarım diye hepsini çatı katında saklıyorum.

Farkında mısınız bayramlarımızın hepsinin dini ya da ulusal olduğunun? Doğum günü, evlilik yıldönümü gibi bireysel günlerimizi de kutluyoruz; ama onlar tatil değil. Yazımın kurgusu için “Çöp Bayramı” gerekli. Biriktirdiğimiz o kadar çöp var ki yılda bir değil en az dört gün lazım bayrama hakkını vermek için. Ben de yılın dört gününü tatil ilan ediyorum. Evde kalıp her şeyimizi gözden geçirip, eleyip, elden çıkaracağımız Çöp Bayram’ı günlerine hoş geldiniz.
Her tatilin bir kutlama, anma biçimi var. Müslümanlar kurban keser, Yahudiler, Mısır’da kölelik geçmişlerinin gözyaşlarını anmak için sebzelerini tuzlu suya batırır.
Çöp Bayramı’nda neler yapmalı?

Afrikalıları, sayı saymasını bilmez diye düşünen Viktorya döneminde yaşayan bir İngiliz antropoloğu, acaba bu insanlar kaç yaşlarında olduklarını neye göre hesaplar, merak etmiş. Afrikaya gitmiş, ilk gördüğüne sormuş, "Kaç yaşındasın?" diye.
"Acı tecrübelerim kadar yaşlı, rüyalarım kadar gencim" demiş karşısındaki.
Altan genç yaşında öldü.

http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=237077