kafamız dolu

pavlov ürkek bir sevinle kapıdan adımını içeri atmışken "olum pavlov nerdesin" diye bir ses duyuldu...anya ne olduğunu anlamadan pavlovun koyu gri gözlerine baktı...ses yok
mahsun bir bakış attı anyanın koynuna

Tam bu sırada, koyu gecenin ortasından Pavlov'un köpeği çıkıp gelivermişti. Anya şükretti şansına ve aynadan bozma/değiştirme ismine; Henry az evvel terk etmişti evi. Köpeği içeri alıp kulağına fısıldadı. "Güvenip eve aldım, rüsva etme beni"

biri bana mı sesleniyor pavlov

Anyanın iri ve yeşil gözlerinden kimi zaman -nadiren yanlış anlaşılmasın- bir kadının gölgesi geçerdi. Orada bir duvar dibinde önündeki bozkıra dayayıp bakışlarını oradan düşüncelerini yollardı tüm sokakları denize dökülen bir şehre. Bir adam yüzü vardır şimdi o bozkırın tam ortasında. Kalbi öncekilerden yaralı. Anya aylar önce çekilmiş fotoğrafı ne zaman anımasasa inceden bir tele dokunur tırnaklarıyla hayaletler.
Sonra toplar valizini anıların kapıya koyar. Keskin jiletler arar kollarına ve bakışlarına. İncecik çizgiler attığı teni ertesi gün sızlar. Kalın koyu kanar bakışları.
Oysa Henry'i sevmektedir. En çok onun merdivenden çıkışını. İnsanlar yadırgar söyledikçe Oysa Henry o basamaklara sabit adımlarla bastıkça inceltir -doğru bu çok doğru boyayı incelttiği gibi tinerin- geçmişi. Bunu kimse anlamaz.