kafamız dolu

Kader, felek, yazgı gibi harcını kendi elleriyle yoğurduğu soyut kavramlara boynu kıldan ince bir teslimiyetle, bol gözyaşı ile koşan gariban, zavallı, kimsesiz, gibi yine aynı terananeden kelimeler üzerinden çoğalan inşaatların bomboş odalarında, meyhanelerin duman altı köşelerinde, karanlık sokakların ateş tüten tenekelerin başında, yankılanan, ucuz şarabın biranın en önemli mezelerinden olabilen ama tüm bunlara rağmen buruk hüznü, yoğun acıtma duygusu, yaşanmamışlığı, taşkın söylemi, trajikomik çaresizliği, ile dinlenebilen bir süre sonra nostaljik hafıza da(ne ise ) kendine rahatça yer edinebilen hepimizin mahalline az çok uğramış ve bizi etkilemiş müzik türü.
Yani bir tas çorba, yanan bir ateşin başında üşüşen birkaç kadersiz(!) gecenin karanlığına karşı “hatasız kul olmaz” şarkısını mırıldaması neden etkileyici olmasın ki?
Müslüm Gürses usta, adını sen koy, hasret rüzgarları..
Orhan gencebay batsın bu dünya, umut şarkısı..
Diyar wey dinyayê
Dino
Ferdi Tayfur bu şehrin geceleri,bana sor, sabahçı kahvesi,
Koma mizgin wa dîsa bu şev