zaman zaman hapisane, zaman zaman tımarhane, zaman zaman eğlence merkezi, zaman zaman huzurun mekanı,
minik bir dünyadır kendisi..

(bkz. aÅŸiyan)

insanın gidecek bir evi olmalı / yoksa nasıl katlanırdık dünyaya

(bkz. ev karadır)

saat 21 44
üsküdardan geçiyoruz biçimsiz
kalbimizin en mahrem köşesine "merhaba" kazınmış
merhaba sonsuz su, merhaba gözlerimin sevinci
merhaba yaram
saat 21 44
üsküdardayız bütün sakladıklarımızla
kırılmaya meyyal yüzümüz mü
ellerimiz mi birbirinden korkan
bilmiyoruz.
ben her gün bu bilmemeye uyanıyorum
merhaba.

bir kırıntıydın, küçük ve biçimsiz
şimdi senin hangi yüzünü giyeceğim
hangi tentede örülüyor bakışın
heyecan: akıp gitmek
bir kalpten bir kalbe en uzun mesafe
korku : uzayan yollar
ellerini nereye yolluyoruz, saçlarını nereye
gülüşünü ıskaladık, hep beraber ıskaladık
buğulu bir cama yaslanmış başım,
sen yola bak
sen giden her şeye bak sen hoşçakal
beni eve bırak.

yarın ağlayacak bir çocuk al yanına, gülüşün kalsın
dolarken ellerime gözlerin öpüyor gibi
"ah hatırla beni" ah tunçtan zehir, atların ve onca
biçimsiz yamaçların içinde yarın bilecek bir bakış al yanına
ve ansızın bir çay sonrası gibi seyyan hanım
"güller dikensiz olmaz, yanaklar bensiz olmaz"
ve sonra yarın bilmediğim biçimlerinle yürü
bir bahar getir, hüzünden, bunu dememeliyim sen hoşçakal
beni biçimsiz hatırla
beni eve bırak

halbuki nereye bırakırsan kalbini oradasın
nerede tutulmuşsa ellerin orada düşmemişsin
hadi evine git, o bilmediÄŸim mutluluÄŸu yaÅŸa
ben ne gördüm şimdi bir hayal mi
bir hayal içinde bir hayal mi
bir hayal içinde biçimsiz
halbuki nereye bırakırsan kalbini oradasın
nerede tutulmuşsa ellerin orada düşmemeşsin
hadi beni eve bırak.