türk edebiyatının ilk psikolojik romanıdır.mehmet rauf imzasıyla...

keşke içinde 12 olmasaydı.

her sene biten ve kendisiyle birlikte bizi de bitiren ay.

hazal mevsimi.

-ahh suad ahhh!
(bkz. necip)

Genelde insan bu ayda sevgilisinden ayrılır bu ayda pesimist melankolik dakikalar geçirir yanlız başında.Birde insan eylül ayında kendini çok yanlız hisseder

Bir kızım olsaydı sanırım adını "Eylül Öykü" koyardım. Hem bu ayda doğduğum için hem de bende oluşturduğu hüznü fazlasıyla sevdiğim için özel bir ay. Ve sanırım ben eylülde öleceğim.

EYLÜL.. Eylül, gülleri soldurarak duyurdu bu yıl kendini Böyle olacağını bile bile şaşırttı bizi yinede Daha bir demet kır çiçeği alıp koymadık vazoya Güller mi unutturdu bize sevinci yoksa aşındırdık mı kimi duyguları Şöyle bir akşam söyleşemedik dostlarla erkenden kapandı perdeler yorgun muydu çocuklar da Her gün yağmalanan talan edilen sevincimiz kurudu galiba büsbütün su yürümüyor dallara Ama kırpıntı, bir küçük uç uç böceğinin her nasılsa konuvermesi balkona uyarıyor bizi irkilterek Bu kahrolası tarraka bitecek gibi değil sokaklarda Çekip kapıyı çıkmak en iyisi dalmak caddelere, varoşlara Belki o zaman eylül şaşırtmayacak bizi bulup çıkaracağız çünkü evrenin öteki yüzünü AHMET TELLİ

Eylül ayından inciler de olabilecek başlık

mevsimlerin ara menüsü gibi bir mevsim. sıcak mı soğuk mu belli olmayan günlerin çok daha soğuk günlere giden yüzü. depresifler hüzünlenir, manikler aşık olmaya bakar, dökülürken sarı yapraklar... bir de kızlarına isim yapanlar var.

her günü ayrı önem arzeden mübarek ay. 11 Eylül, 12 Eylül...

mehmet rauf'ın bir romanı(ufff!bu entryi sırf bişeyler yazmış olmak için girdim, dikkate almayın beni de entryi de romanı da)

...
Bazı şarkılar vardır
Kırmızı akşam sefalarını anlatır
Karanlığın kalbinde yalnız, açmanın acısını
Komşu kadınların basma elbiseli konuşmalarını
Geceyi onlar bahçeye taşırdı
Ben ne zaman öleceğim tanrım!
Sabah olunca mı?
Keşke birkaç dakikayı ipek mendillere sarıp saklasaydım
İrileşen, gitgide irileşen ağaç gibi
Şu odanın ortasında dursam,
Saat kuleleri dökülürdü dallarımdan tanrım!
Artık sarı yaprakların ölü olduğuna inanmıyorum.

didem madak şiiri/iris'in ölümü

doğduğum ay. hüzün bu yüzden:)

EYLÃœL OLUYOR KALBÄ°NÄ°Z

Bakışlarınız nemleniyor

Sizi tutuyor nedense

Eylül oluyor kalbiniz

Ve daha da sarartarak

Saçlarınızı

Tebessümsüz bir yaprak gibi

Solmaya gidiyorsunuz.

Yanlış mı bakıyorum acaba

Uzun uzun yürüyen

Bir sağanak altında

Nasıl anlaşılabilinir

Sıcacık bir duygunun

Yüreğe inen ağrısı.

Bir aşağı bir yukarı

Nabzı da göz ardı etmemek gerekiyor

Ağacın dalına konup kalkan kuşu da

Salıncakta sallanan çocuğun keyfini de

Denizin durgun, açık, net maviliğini

Bir ikindi sonrasında öğlen öncesinde

İçinize sindirerek nefesler salarak

Aşk var mıydı gölgesi var mıydı

Uçurumların.

Hayat derin ve karanlık bir kuyu gibi

Gözünüzün içine baka baka

Alıp götürüyor sarışınlığınızı

Kekremsi bir ten ile yaşıyorsunuz

Şehir azgın bir boğa gürültüsüyle

Göğsünüze çöküyor

Sizi tutuyor nedense

Bakışlarınız nemleniyor

Eylül oluyor kalbiniz.

Yanlış mı bakıyorum acaba

Bir aşağı bir yukarı

Kırık bir fanus

Yanlış bir sabah ile

Daha da sarartarak saçlarınızı

Tebessümsüz bir yaprak gibi

Solmaya gidiyorsunuz.

Nurettin DURMAN