"global kriz bahane, işten çıkarma, ücret azaltma şahane", türkiyeli patronların geleneksel sloganıdır.
kapitalizm vahşi yüzünü net bir şekilde bir daha gösterdi.

türkiye'nin şansı mortgage olayına balıklama atlamaması oldu. geç kalındı, bence iyi oldu. ev fiyatları bir ara acayip şişirilmişti. şimdi düşme eğiliminde, gerçek fiyatını bulması zaman alacak. zekeriyaköy arıköy'de 550.000 dolar olan ev(altı ay önce) şimdi bu fiyata gitmiyor, daha doğrusu gidemiyor.
şurası da bir gerçek, yabancıların ilgisi devam ediyor istanbul'a. emlak piyasası(lüks konut) kriz döneminde de hareketli olabilir.

Global Kriz: gittikçe belirginleşen olası bir kapitalist boom. kapitalizmin olmazsa olmaz ve kendini yeniden sürekli üretmek ve büyümek zorunda oluşunun getirdiği diyalektik çelişki.

Independent'e göre krizin 20 nedeni;

1. ÇİN: Çin yuanı düşük tuttu, döviz rezervi artınca Batı’ya borç verdi. Bu nedenle faiz oranları düştü, emlak balonu büyüdü.

2. LİKİDİTE BALONU: Batılı ekonomilere ucuz para aktı. 2000′lerin başında ticaret fazlaları arttı.

3. KÂR ARAYIŞLARI: Düşük faiz ve bol para, yatırımcıları riskli varlıklara yöneltti. Talep, fiyatları baskı altına aldı. Sub-prime kredileri dönmedi, piyasa yıkıcı sonuç riskini keşfetti.

4. SUB-PRIME KREDİLER: Para bollaştı, düşük gelirliler ödeyemeyecekleri borçların altına girdi. Krizin ana nedeni olarak gösterilen bu durum aslında buzdağının su üzerindeki parçasıydı.

5. BORÇLU SATIN ALMALAR: Ucuz para dünya genelinde borçlu satın almaları yaygınlaştırdı. Bankalar sahip oldukları mevduattan daha fazla borçlandı.

6. KURMAK VE DAĞITMAK: Yüksek getirili yatırım çılgınlığı bankaları mortgage alanında menkul kıymet varlıkları üretmeye ve bunları yatırımcıları satmaya yöneltti. Ancak bankalara güven çökünce kimse borcun nerede olduğunu bulamadı. Bu durum piyasalara müdahalelerin başlamasına neden oldu.

7. ALAN GREENSPAN: Greenspan piyasalar çöktükçe faiz indirimini kullanarak balonu iyice şişirdi. Şimdi piyasaların güvenini sağlayabilmek için çok daha büyük faiz indirimleri gerekiyor.

8. DEMOKRATLAR: Demokrat Başkan Bill Clinton, ticari ve yatırım bankacılığının ayrılmasını sağlayan Glass-Steagal yasasının iptaline onay verdi. Demokratlar Fannie Mae ve Freddie Mac’te reformu da engelledi.

9. CUMHURİYETÇİLER: Nobel ödüllü iktisatçı Joseph Stiglitz’in 3 trilyon dolarlık savaş olarak tanımladığı Bush’un Irak macerası ABD ekonomisini çökertti. Borçlar hızla arttı.

10. DÜZENLEYİCİLER: ABD, İngiltere ve İzlanda gibi ülkelerde finans sektöründeki aşırılıkları dizginlemekte başarısız sonuçlar alındı. Finans merkezleri arasındaki rekabet de buna eklendi ve düzenleyicilerin etkisi sınırlı kaldı.

11. KREDİ DERECELENDİRME KURULUŞLARI: Düzenleyiciler karmaşık yatırımcılara verilen kredilerin kalitesi konusundaki kararları Standard & Poors ve Moody’s gibi kuruluşlara bıraktılar. Ancak riskli kredilere yüksek notlar verildi.

12. MALİ HİZMETLER DAİRESİ (FSA): İngiltere’nin finans sektöründeki ana düzenleyici kuruluşu şu anda bankalar arasındaki bütün ilişkilere müdahil oluyor. Ancak bunu yapmadığı için Northern Rock’ın batmasını engelleyememişti.

13. AÇGÖZLÜ BANKACILAR: Birçok bankacı kısa vadeli piyasa spekülasyonlarıyla milyonlarca dolar kazandı. İşlemcilerin yönetim kurullarındaki patronları onların kumar oynamalarına izin verdi.

14. TÜKETİCİLER: İşlemcileri, banka patronlarını ve denetleyicileri suçlamak kolay; ancak kimse tüketicileri çok yüksek faizlerle ev almaya, Karayipler’de lüks tatil yapmaya ya da lüks ürünler almaya zorlamadı.

15. MARGARET THATCHER: Piyasa ekonomisinin ateşli savunucularından Thatcher, İngiltere’de mortgage piyasası üzerindeki sınırlamaları hafifletip, insanların ev sahibi olma tutkusunu körükledi.

16. SÜBJEKTİF RİSK: Güçlü konumlarda bulunanların verdikleri yanlış kararlar sistematik risk rehlikesini daha da büyüttü.

17. GORDON BROWN: İngiltere tarihindeki en büyük emlak patlaması onun döneminde gerçekleşti. Ancak artan bütçe açığının da etkisiyle yanlış kararlar aldı. Tony Blair de bunları seyretti.

18. HESAPLAMA SİSTEMİ: Düzenli kâr-zarar hesabına dayalı muhasebe sisteminin şirketlere açıklık getirmesi amaçlanıyordu. Ancak bankaların çoğu varlığı için piyasa olmaması bankaları yoğun bir şekilde zarar yazmaya itti. Bu da onlara duyulan güveni azalttı.

19. BASEL 2: Basel 2 banka sermayesi kuralları bankaların yeterli miktarda likiditeye sahip olmaları konusunda gerekli etkiyi yaratmadı. Northern Rock ve Bradford & Bingley sermayeye ilişkin koşulları karşılamışlardı ancak bu tasarruf sahiplerinin paniğini önlemeye yetmedi.

20. EMLAK KOMİSYONCULARI: Onlar sadece işlerini yapıyordu. Ev sattılar ve kimse onları sevmedi.

kredi kartı uyarısına dikkat! dolar yükselme eğiliminde.geçen hesapladım düşmeye başladığı tarihten itibaren beş kat değer kaybetmiş. muhakkak belli bir yükselme olmalı.ancak 1.5'un altına düşerse alınır riske girilmez. altın uzun vadeli yatırım,yeteri kadar yükseldi.2009 zor geçecek anlaşılan.

timur selçuk (kesin dinlemek lazım çünkü acayip güzel bi şarkı)
ekonomi tıkırında
ekonomi tıkırında
kriz var kriz var, bunalım var

ekonomi tıkırında
ekonomi tıkırında
işveren zor durumda
işçiyi bağrına basar
reva mı bu efendim
bunalım bundan doğar

ekonomi tıkırında
ekonomi tıkırında
kriz var kriz var
bunalım var

ekonomi tıkırında
ekonomi tıkırında
demek ki ne yapmalı
paradan at bir sıfır
artsın öyle fiyatlar
işçi fazla at gitsin

ekonomi tıkırında
ekonomi tıkırında
kriz var kriz var
bunalım var

ekonomi tıkırında
ekonomi tıkırında
işsizlik pahalılık
konjonktür enflasyon
milletçe fedakarlık

kriz bunalım derken
bilançoya bir baktık
bu yıl iki misli kâr
hayret şu işe bak sen
nerden geldi bu kârlar
kime gitti bu kârlar

ekonomi tıkırında
ekonomi tıkırında
kriz var kriz var
bunalım var

ekonomi tıkırında
ekonomi tıkırında
kime gitti bu kârlar
aman kimse sormasın
kim kazandı bu işten
şşşt
aman kimse duymasın

ekonomi tıkırında
ekonomi tıkırında
oyna vatandaş oyna
ekonomi tıkırında
ekonomi tıkırında
kriz var kriz var
bunalım var"

murat belge 'nin bu konudaki görüşleri;

Bu son krizin, dünyanın bilinen ekonomik dengelerini değiştireceği, en ön sırada görmeye alışık olduğumuz bazı ülkeler geri çekilirken geride duranlardan bazılarının onların yerini alacağı söyleniyor. Benzer spekülasyonlar, ortada kriz mriz yokken de yapılırdı. Özellikle de Çin’in ve Hindistan’ın büyük atılımlarını bekliyorduk.

Türkiye bu badire içinde ne yapacak? Her zaman ve her durumda olduğu gibi, bu konuda da, birbirinin tam karşıtı yaklaşımlar, cevaplar var. Hükümetin başlangıçtaki tavrı, “Bize bir şey olmaz”ın (Çernobil sonrası Kenan Evren “inci”si) krize uyarlanmış şekliydi. TÜSİAD dolaylarından ise bir hayli “alarmist” sesler yükseliyordu. Tartışma ilerledikçe, daha makul değerlendirmeler de daha sık kulağımıza çalınmaya başladı.

Bu toplumun büyük bir sorunu “bilgi” denen şeyle ilgili: toplumun “bilgi” ile ilişkisi; bilgi üzerinde yetkili organların topluma bakışı ve bilgiyi paylaşma alışkanlıkları... bunlar hep “arızalı”. En beteri de, dokunduğu her konuyu “mistifiye” eden medyanın oynadığı rol. Medyanın ağzında ya da zihninde, en başta, “nedensellik” kavramından giderek düşünme alışkanlığı oluşmamış, çünkü “meslek” bunu istemiyor. İstanbul’a sis de bassa, dünyada ekonomik kriz de çıksa, medyamız, Tevrat nebileri havasında ve üslûbunda, “Alâmetler göründü! Dünyanın sonu yaklaştı!” ağzıyla yayın yapmaktan kendini alamıyor.

“Information”ın yayılamadığı ve “muhakeme”ye temel oluşturamadığı bir ortamda “disinformation”ın işi kolaylaşır. Türkiye’de olan da tam bu. Bu da değişmez bir kalıp haline geldi, çünkü bundan şimdiye kadar yararlanan odaklar var ve yararlanmaya devam etmek istiyorlar.

Şu ortamda bir “katastrof” atmosferini devamlı kılmak isteyenler var. Çünkü böyle bir atmosferde hükümeti “katastrofun sorumlusu” olarak göstermek kolaylaşıyor. Bunların başka bir sorunu olmadığı için, şimdi şu son fırsatta bundan yararlanmanın bir yolunu bulmak gerek. Dünya tarihinde ekonomik krizlerden hep faşizm yararlandı. Şimdi ve burada neden olmasın?

Oysa, gene gazetelerde görüyorum, kimileri son yılların ekonomik reformlarından sonra Türkiye’nin yapısının bu gibi olaylara karşı daha fazla bağışıklık kazandığını söylüyor. Yurt dışından da var, böyle konuşanlar. Hâlâ dünya kapitalizminin tam göbeğinde olmamamızın da yararını görüyoruz, anlaşılan, çünkü şimdi bir sürüsünü batıran o “dandik” kâğıtlar spekülasyonuna girmemişiz.

1989’da, Sosyalizm, Türkiye ve Gelecek adında bir kitap yayımlamıştım. “Sosyalist” denebilecek devrimlerin, gitgide, sosyalizme geçmek için gerekli dinamiklerden büyük ölçüde yoksun ülkelere kaydığını söylemiştim, burada. Buna karşılık, bir tür parlamenter işleyişi yerleştirebilmiş (bu henüz “demokratik” demek değil), yani toplumu siyasi mekanizmalar içine çekebilmiş toplumlarda bir “hayatiyet” göründüğünü ileri sürmüştüm:

“Yukarıda saydığım ülkelerle [bunlar, “emperyalist” de dediğimiz, ileri kapitalist ülkeler] oldukça koyu bir Üçüncü Dünya karakteri taşıyan ülkeler arasında... iki kategori daha oluştu bu yüzyılda, özellikle de yüzyılın ikinci yarısında. Bunların biri tabii sosyalist ülkeler [bunların “sosyalizm”inin geleceği olmadığını kitabın başka bölümlerinde anlatmıştım]. İkincisi sosyalist olmayan, ‘sivil toplum’ geleneği de olmayan, ancak belirli bir parlamentarizm deneyinden ve evriminden geçmiş ülkeler kümesi.

“Asya’da bu son kategoriye uyan ülke sayısı az [Japonya, Kore gibi “tam kapitalizm”e geçenleri saymıyorum]. Ama koskoca bir Hindistan var ki, bu son derece ilginç bir örnek oluşturuyor. Afrika’ya gelince, tanımladığım bu kategoriye uyan hiçbir ülke bulamıyorum [Güney Afrika’da ırkçı rejim sürüyordu. Ona da ayrıca değinmiştim]. Amerika kıtası daha uygun. Örneğin Meksika oligarşik geleneğine rağmen (bunu dengeleyen politik deneyimlere de sahip olan) Arjantin; Uruguay ve şimdiki rejimine rağmen bütün tarihiyle Şili. Brezilya ya da Venezuella’yı buraya katmak riskli olur (çünkü çok heterojen yapıları var), ama belki küçük Kosta Rika’yı düşünebiliriz.”

O tarihte, Türkiye’yi de, bu saydığım gruplar arasına koyuyordum. Yirmi yıl sonra, çok da yanlış çıkmamış bu tahminler.

“Demokrasi” konusunda karar veremediğimiz için, biz hâlâ ortada ve sallantıdayız.

japonya'da para dolu, yatırım için ikna edebilsek!

planlanmis. zamani geldi bomba patlatildi

yahudilerin parmagi artik milletin kicina kadar girdi...

sıkıyı gören sıpa bir daha gelir mi sapa? hem soru hem deyim. gelir tabiki ,yaşasın kapitalizm.

sorun para sorunu. abd para topluyor likit sıkıntısını aşmak için.içeride korkunç bir güvensizlik hakim. bu yüzden de dışarıda doların değeri artıyor. reel sektör bundan sonraki dönemde etkilenecek muhakkak.

bu krizde benim anlayamadığım, hem amerikanın çok kötü eklendiğinin yazılıp çiziliyor olması, hem de amerikanın istediği bütün finansal gelişmelerinin gerçekleşiyor olması.. petrol düşüyor, dolar yükseliyor, nasıl ya.

bugün tüpgazcı evi arayarak, neden uzun süredir tüp gaz istemediğimizi sordu, global krizden midir bilmem ama esnafın durumunun göstergesi.

AKEPE muhaliflerince Ergenekon terör örgütü yargılamalarını ajite etmek için kullanılan psikolojik harp ve toplum mühendisliği çalışmaları.(bkz. Hamdolsun kriz bize bişi yapmaz)(bkz. Velev ki kriz var nolcak)

Uzun lafın kısası sıçtık.
Tayyipçim kriz bizi teğet geçecek demişti geçende gazetelerden biri başlık atmış "Hamdolsun kriz bizi teğet geçiyor" Hamdolsun valla!

(bkz. jacques attali)
(bkz. gelecegin kisa tarihi)

(bkz. kondratiev dalgaları)

kemal derviş, krizle ilgili "uyarılar dikkate alınmadı." demiş.

işte burada

abd'deki resesyon en az 2 yıl sürer. türkiye reel sektörü krizden fazlasıyla etkilenir. dolar 2 ytl yi görür. petrol fiyatlarının düşmesi maliyetleri etkiler ama ihracatçı çok da umutlanmasın resesyon bizi etkiler. işsizlik artacak, korkarım.

dolar bugün 1.6450 YTL'ye çıktı.

nakıt elde tutulmamalı arsaya yatırılmalı yada borsada kumar oynanmalı tabı rıskı severler ıcın

türkiye'de krizi ilk hissedenler iş arayanlar oldu.

kapitalizm'in cöküsünün baslangici :!

global kriz hikaye, adamlar beyaz yakalılarına verdikleri paraları çok buluyo, tavuk ölür, gözü çöplükte kalırmış, içinde yeni dinamik mi var yeni toplum kurulsun, herkes allahına kadar kapitalist maşallah

İşten çıkarmalar başlayabilir, başladı bile. İş adamları çanta elde yurt dışında kredi ve müşteri avına çıkacaklar, hükümetin bu konuda yardımcı olması lazım. Bahtımız neredeyse oradan ekmek gelecek. Hayırlı yolculuklar şimdiden!

ekiki yaşasın sozalizm gelecekmiş

işte benim krize karşı recetem.(bkz. Koy kulağına rahvan gitsin stratejisi).

kısa vadeli öneri: banka faizleri fena değil şimdilik. Alım-satımı kolay araba önerilir, lüks araçlar elde kalabilir.

güngör uras'ın önerileri işte burada

Ah ulan Adam Smith hep bunların müsebbibi sensin hani devlet müdahalesi olmadan ekonomi kendine dengeye gelecekti noldu siştin mi.Kapitalizmin geldiği noktada kapitalist kalmadı şerefsizim.İnsanlar patronlarının kim olduğunu bilmeden çalışıyor çünki patronları borsada hissesi olan herkes.Sorumluluğu alacak,riski üstlenecek babayiğit kalmadı...babalara geldi sistem.Şimdi tekrar kamu bankaları devletleştirilecek...20 yıl sonra yine ekonomide devlet etkinliğini sorgulayacağız...siyasetin ekonomi üzerindeki etkinliğini azaltmaya çalışacağız.Ne sıkıntılı bir döngüdür bu.

nasıl dayanıcaz bilmem.. mevcut işlerimizi alnımızın akıyla teslim edip, tasarruf yapıcaz, harcamıycaz. nasıl olacak bilemiyoruz, alıştık bol keseden kredi kartlarına yüklenmeye...