karagöz dergisinin ilk sayısında çizimleri vardı. gayet iyiydi. iyi illüstratör.

"Artık her şiirde şiirden bahsedilir." diye yazan şair.

fazla kaliteli eleştirmen.

biçimcilikde nebulaeyor anlamadım.

çakma murathan mungan.

(bkz. karagoz dergisi nin ucuncu sayisi)

(bkz. karagoz dergisi nisan mayıs sayisi)

Boşkın

(Batık Değirmenler, 1997)

adaşı gibi reklamcı değil ayol.

düzyazı kitabı çıkmıştır

(bkz. kahramanın dönüşü)

karagöz dergisinin yayın yönetmenidir.

(bkz. mülkiyeli şairler)

Bekleme artık bekleme
Beklesen de bir çünkü beklemesen de
Bu bekleyişte hiçbir denge yok
Bekleyen denk değil beklenene

(Cenksiz Kalmış Erlere Ağıt/Hakan Şarkdemir)

Bana bir eş gerek,
Sana bir eş gerek, bize bir eş
Kana kan, dişe diş ve leşe leş
Eğip bükmek için bu kişneyen hayvanı
Tanrım, bana bir harf

(Bir Dumrulun Bir Dumrula Söylediği/Hakan Şarkdemir)

Ey Kitap'tan çıkan Tadat adlı şiir kitabından biyografisi:

1971'de İstanbul'da doğdu. İlk ve orta öğrenimini Balıkesir'de tamamladı. 1989'da Kuleli Askeri Lisesi'ni bitirdi. 1995'te Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinden mezun oldu. İlk şiirleri Mülkiye Mektebi'nde yayımlandı. İstanbul'da çeşitli ajanslarda grafiker ve bir animasyon stüdyosunda araressam olarak çalıştı. Şiirleri Şehrengiz, Dergah, Atlılar ve Kökler'de yayımlandı. Atlılar dergisinin ilk döneminde şiir editörlüğünü üstlendi.

Yayımlanmış eseri: Batık Değirmenler(şiir/1997)

Özleyiş Kasidesi
 
orda savrulan bir suskunluksa saçları
zil çalınca çantadan kurtulup çayırlara
ilk durakta ve sonra ayakları burkulan
bilekleri berkilmiş ve sendeleyen çocuklar
rüzgarda bir bekleyiş kanatları dağılan

orada kavrulan bir kayboluşsa zamansız
balçıkla sıvanmış bir deniz inler mutlaka
çıkıp yolu sorar bir tayyar “gördünüz mü hiç,”
ve bir fener ışığı çenter kalbini son kez
içindeki dalgınlığa çarparak uzaklardan
şafakta beklemiş bir asker hiç konuşmayan

 
kaynak: http://ikinciyenii.blogcu.com/
 

güzel şiirleri olan bir adam.

meyyade'nin yasaklısından söz etmek için bahane ettiği kişi adı.

"Kötü şiir köksüzdür. Bitse bitse ot gibi biter. Geleneğin sathına yerleşmiş olsa da, bir geleneği yoktur. Klasik Türk Şiirinin duyarlığını günümüze taşımak peşinde olanlar kadar, Modern Türk Şiirinin kazanımlarını tüketenler de kötü şiirin yayılmasından sorumludurlar. Bu iki anlayışın bugün işbirliği yaptığını görmek bizi şaşırtmıyor. Bir zihniyet olarak sağcılıkla solculuk birlikte düşüp kalkıyor." diyerek meseleye vukufiyetini gösterir.

ne zamandan beri iyi şairler, kendilerinden zayıf şairlerden (ve ortamlardan) onay almaya başlamışlar acaba? Kanımca H. Şarkdemir biçimcilik oyunu oynanırsa böyle oynanır demek istemiştir.

yasaklım h.a. nın heves te şiir yayınlamasını yadırgadığı kişi...
iyi de neo-epik erk çevrelerinde yani varlık ta, yaskmeyve de geçmiyor bile, biinçli bir tercihi falan olamaz galiba bu neo- epik in, görmezden gelme olsa gerek.
şarkdemir, bu dergilerde,- h.a. nın algısıyla- biçimciler arasında görünmek istemiş olabilir...

TADAT
Ey benim bandolarım,
hadi gel toplanalım sık ayaklarla
nasırlı ayaklarla ve çıplak ayaklarla,
üşüyüp kalmış tarlalarda suya bata çıka, gücenik
ve bakımsız ayaklarla, atletik ayaklarla ve körpe ayaklarla,
ve kara, kararmış olsa da kararlı ayaklarla.
Toplanalım sonra meshedilen,
sonra müzdelifenin kalbini titreten ayaklarla,
sonra her biri bir tempoda o şakrak ayaklarla
kavgaya hazır ve konuşmaya aç.
Ama sen iyisi mi benim yumruklarım ol,
kimseye sataşmasak da şimdilik
düztabanlığa karşı tehditler savur.

Ey benim bandolarım, hadi gel,
n’oluyor, diye soralım şu sert çocuklara
ne oluyor, yani durum ne,
ısrar ediyorum bandolarım, bir kerecik soralım;
onlara gününü gösterelim laf arasında.

Yalpalıyosun ama bandolarım,
hiç ayak uyduramıyosun bana,
oyalanıyosun boyuna bahaneler sunarak,
oyalanıyosun böyle rapada rapada rapada
oyalanıyosun hani kulakların, hani kulak, hani ku
o paytak yatılıların şarkılarında.

Aç benim bandolarım,
aç kapa aç kapa
anahtarlarını
1 0
(ya da)
1 1
kurtulsun hayvanlarım.
Aç ve açmaktan asla utanma.

Aç ve açılalım hep beraber şu kudurmuş cereyanına yongaların,
açılalım şifa dağıtarak siyatiğe, romatizmaya ve tutulmaya.
Diyceksin ki: “bu mevsimler de normal değil artık,
Dert etme sen, o eklembacaklıların müzmin ağrılarına çareler ara
ve hâlâ ayaklarımızın altında ufalanıp kalmadılarsa
onlara hava durumları hakkında periyodik raporlar sun.

Hadi gel bandolarım,
tıpırdat parmaklarını bu kocamış rüzgarlara inat
anısı yad olsun, b’rak o sefil okul bahçelerini
geçelim çalımlar atarak koridorlardan
geçelim yepyeni arkadaşlarla technically
geçelim geçimsiz kuşaklar arasından
o birbiriyle sidik yarıştıranlara çatalım;
ve pos’modernden bir ifade takınarak,
çatalım ürperiyomuş gibi yapanlara da
bir yürüyüş kararı boyunca hep beraber:
derrida derrida derrida

“sonra ben istesem hep böyle sololar da atarım,”
“sonra benim new age, benim be-bop plaklarım var,”
-i got de rhythm, you’re chasin’ de bird
“sonra dilersen bana katılabilirsin,”

Keşke canımız bu kadar sıkkın olmasa
Dalgamızı da geçerdik.
(kaynak: poetikhars)