sevimli çeteci. dağlı şair.

Özet Görüntüler

herkesin uzağında, o ışıksız evlerde
kapı altından giren soğuk gibisin,
birden bire basar gibi boÅŸluÄŸa
kar üstünde yürümek zordur, bilirsin

çünkü onun altında sevgili yatar
gecikmiş özürler, silinmiş patikalar.

dibe vuran şeylerin anlaşılmaz görkemi
annesiz girilmeyen yerlerin cazibesi,
herkesin korunduÄŸu bu limonlukta
ey ölüm, ey yoksulların neşesi

ahşap bir dünyanın herhangi bir köşesinde
kim direnebilir bir bandonun ritmine.

bir incirkuÅŸunun olanca titizliÄŸi
merhamete dönüşüyor her şeyi bağışlayan
kadınları düşünün geçimsiz kocaları
ne kalır geriye bir okul çıkışından

merakımı bağışlayan tertemiz bir türkü mü
yaz gibi şımartan, her öptüğünü.

eski fotoğrafların arka bahçelerinde
bir kamyon yanaşıyor bir çığlığın içine
umrumda değil artık tahlil sonuçları
tarlalar, bozkırlar, briket harmanları...

Ä°brahim Tenekeci

KIZIMIN MÃœZÄ°K BÄ°LGÄ°SÄ°

annesine ne güzel güveniyor
müzik biliyor, o eyvah dese bile
işte bunun için uyuyor kuşlar
bahçede meyve, tarlada buğday
buradan her yere kadar...

melekler, dualar, hevesler eÅŸliÄŸinde
bir ayağı şiirin eşiğinde,

öpüyor alnından hata payının
büküyor her gün ölümün bileğini
aklı ermiyor babanın telaşına
aklı ermiyor ne iyi

bir destek alıp bu beyazlıktan
çıkmış gibi iyi geçmiş bir sınavdan
nasıl gülüyor, ah nasıl içi
tamamlanıyor evimin her eksiği

gücü yok henüz can taşımaya
ama

kulaÄŸa okunan ezanlar gibi
dinliyor, hiç dinmeyeni
ağlamsı bile bir şe söylüyor
ne diyor diyorum, dünya diyor
bir kere ısırıp bırakacağım seni

Bu aralar sadece şiir yazsa ne güzel olur.

''içimden dedim
beraber yürüyelim olur mu
varsın gemilerimizi taşıyamasın sular
varsın yarı yolda uyuya kalsın
bize gönderilen bahar''

''içimden dedim
beraber yürüyelim olur mu
varsın gölgemiz olsun hüzün
dilediği gibi uzatsın canevimize ayaklarını
varsın annemiz olsun tütün
hayat daha sert vursun yumruklarını''

iç parçalayan dizelerin sahibi.

hem narin hem keskin "ıskalıyor beni annemin duaları"

kimseyi kıramam ben kendimden başka dümen bile kıramam incinir diye rota

geçenlerde rüyamda gördüm. ne alakaysa. yanında da mehmet öztek vardı. ben bankta oturmuş başka bir şairi bekliyodum, tenekeci de "bekleme boşuna gelmez o" dedi bana. murat menteş'i de görmüştüm rüyamda. rıfat ılgaz, turgut uyar, mehmet akif ersoy'u da görmüştüm ama en komiği eren safi'yle arabada giderken gazetecilerin arabanın etrafını sarıp, aralarından kadın bir muhabirin "afiye hanım, cemal süreya'yla bir ilişkiniz olduğu dedikodularına ne yanıt vereceksiniz?" diye sormasıydı. ben de eren'e dönüp, salağa bak salağa cemal süreya öleli yıllar oldu gelmiş bana ne soruyor, dedim. o da kapat camı, kapat dedi.

saçlarımı beş numaraya vurdurdum gibi bir cümle kurduğunda beş numara diye bir şey var mı yahu tepkisini vermeme neden olmuş kişi. bir de mutlaka her gelişinde mutlaka meyve getirirdi. sonra yeni şafak gazetesinde bir yazı çıktı, içinde bize masadaki elmalardan ikram etmediler cümlesinin geçtiği bir tanıtım yazısı. arkadaşlara ya elma almışsınız güzel, de niye adamlara ikram etmediniz dedim. biz almadık ki, elmaları ibrahim tenekeci getirmişti demişlerdi. ha o zaman oldu dedim ben de, ibrahim tenekeci getirdi diye yeni şafak muhabirlerine ikram etmek olmaz tabii elmaları.

iyi ama sizce de kesmeyen bir şeyler yok mu ibrahim tenekecide. "buralar neresi oğlum?" sorsalar boynu bükülecekmiş gibi.

"üzgünlük" diye bir kitabı var. (güzel bir kitap. günlüğe yakın ama şiire daha yakın.)
hala milli gazetede yazıyor

olanca alçakgönüllülügüyle birlikte
"Ben şiir yazmıyorum, dünyayı bir kenara yazıyorum" demiştir diyebilir.
"sen türkü yak ben mermi" şiirinden bir dörtluk
ah diyorum, ahi bilir misin sen
dünya dedikleri gömgök bir yatır
nereden bilmiş beni, röntgeni icat eden
otuz yıl yaşadım elde var sıfır.