kafamız dolu

kitapların hepsi güzeldir ama fiyatları önemli tabi...

kendime yolculuk

gidiÅŸ

bir önceki değil gittiğim aynı yol
her gelen şeffaf bir ağaç dikmiş
göğüsleri görünüyor genç kızların
nesneler giz tutmuyor, bozkır aynı
bu iklimde yumuşak çamaşır bulunmaz
ayağıma takılıyor kararan hareli gözlerine ulaşacakken yol
ufak tepelerde gölgelerini yitirmiş pembe bulutlar
ÅŸiÅŸÅŸÅŸttt!
'hüzünlü orospuları' uyanacak öbür dünyanın
yakınlaşsak kilometre taşları gibi azalır mı yaş farkımız

gri ÅŸehrin bu mu
nasıl izbe otelleri
nasıl boş
ana yoldan geçenler beni göremezler
şu ara yolun sonundayım
herkes birbirine benziyor
ve perspektif denen bir ÅŸey var

varış

bakamıyorum kimse var mı pencerende
sırtımı dönüp giriyorum istasyonların en minyatürüne
tartıcı çocuklar
sırt çantası alacaklarmış terliklerimin bir gramıyla

trenler sevmeyi bilmez beklemeyi de
gişeler kapalı
ben de seni almadan gidecek deÄŸilim zaten
duvara yaslanıyorum, taş fısıldayacak
kara dut çayına erecek nasılsa yolum
gordion düğümü çözülüyor
sol elimde tuttuğum eğreti masumiyeti avucuna bırakıyorum

çekirdek yolunda çitlenmeden kalabilen kızlar var
marketlerin kasalarında neskafe kokuyor turuncu saçları

tüm şehrin günahını sırtlanmış yedi deli
ve
papyonlarını evde unutmuş damatlar
saymalı kaç çiçekle çıkarır bu yazı ıhlamurlar

dinlenme

bir sıçrayışta pencerenden giriyorum
bilmediğimiz ağaçların isimleri takılıyor dirseklerimize
sözümü sıkıştırıyorum avucuna
cin çarpacak beni

herkes bir ÅŸeyleri
yakınlarda bir yerlerde yayınlarını büyütüyor nehirler
dilimle çiziyorum sırtına kader çizgini
hırsız kargalar üşüşüyor
falcı kadın diyor ki, doğum kaydı olmayan bir çocukmuşsun
maymuncuk lazımmış avucunu açmaya

gidiş, varış, dınlenme

tıslayarak duruyor tren
el sallayanımız olmayacak
anaç tavuklarla birlikteyiz
kırıp yiyoruz yumurtalarını
sabahın sisi bulaşıyor üstümüze
ıslanıyor her yan
müzik mi şehir mi anlayamadığımız derin bir mavi
yılan saçlarıyla kadınlar geçiyor dört bir yana

dönüş yolu
benim yolum, seninki, karışıyor birbirine

senden önce gelip ilk karşılaştığımız yerde bulsaydım seni
bilezik gibi geçebilirdim dünyanın koluna

köz olacaksın
öpüşlerinden artan sandalyem boş
öldüren bill gözükmüyor ortalarda

dönüş

ilk kurtarılacak dolaplardan birinde
yeni doğmuş bir kaplumbağa olsaydı
yavaşlatabilirdik zamanı
ara sıra su serperdi yatışmayan saçlarımıza

dönünce sor tartıcı çocuklara
kaç kiloymuş terliklerim
sende bıraktığım masumiyetime sarıl

ben tanıdık bir ağaç bulup
gölgesini yokluğunla sulayacağım

bu şiiri de çok güzel. o kitaba ramak kala yazılmış hemde.

tebrikler. giriş harikulade, okumalı sessizlik bulur isek..

nihayet başladım kitaba. şöyle başlıyor

yıldızlardan hemen önce, duvardan, kavuniçi alışkanlıkların
yumuşak karınlarında, bahçeler ve sardunyalar parça parça
dökülürken üstüme;

girintiler, çıkıntılar, nemli bir kertenke, koyu mavidir her şey,
adamlar, çocuklar, ağaçlar; yerin ve göğün as-la kadar uzak
yüzleri, imkansız bir yaşamı kalabalık yalnızlıklara tercih eden
suskun balıklar, uykusuzluğumu paylaşan gecenin üçüncü hali,
üstümü örten rüzgâr, ıssız ladin gövdeleri, konuksuz dutlar,
hüzün kokan ıslak beton, annem, ay'ın güneş alan ince kenarı,
tura dağı ve dünyadaki diğer bütün avutulmaz yalnızlıklar
için.

fena bir alışkanlık gibi kalıyor sözlerim yanlarında biliyorum...
ama, yine de bir özür olabilir diye, belki..

güzel bir başlangıç bir şiir kitabı için yukarıdaki sayıklama, tuhaf bir zamanın - ki tanımsız bir zaman derim ona ben bende bıraktığı tadı bıraktı işte. herşeyi unutmak. yeniden başlamamak. keskin ve loş bir akşam üstü, sayıklanan her anın geri dönüşsüz acısı. acı da değil belki. bir filmin replikleri. dıştan içe doğru düşe meyilli. düş değil. travma. sözün sükuta, sükutun devinime yol aldığı. evet güzel bir başlangıç. gerisine gerek var mı bilmiyorum.

etki-dize yayınlarından veysel çolak editörlüğünde kitap çıktı. kaç gündür masamda.