kafamız dolu

tek kelimeyle muhtaşem. müzik, görseller, ışık, kadran, seçimler, perspektif, aslanlar gibi yapmışlar. helal olsun.

http://www.ersineser.us/ sitesinde yayınlanan filmde kamera kullanilmamış.

10.000 adet fotografin birlestirilmesiyle, 'Dört Mevsim İstanbul'
filmi ortaya çıkmış.

Ankara olmayan ÅŸehir.

"Bu kent ağır geliyor yüreğime.
Bu kent her defasında daha fazla nefessiz bırakıyor beni.
Gitmem ve yeniden nefes almayı öğrenmem gerek"

an itibariyle soğuk olan ve dün sabah sıcaklığı 3 derece olan sevimli şehirdir.

"hayal kırıklıklarımın başkenti"

"Âsitâne"dir.. İçindeyken dışınızda kalan, dışındayken içinizde akan bir nehirdir.

(bkz. özleyen yanım)

Beş gün dışında kalıp özlemek gibi bir gaflete düştüm ki dün akşam dönüp neden özlediğime hayıflandım. Daha adımımı atar atmaz bir genç kızın arkasından "yürü git işine bak" diye bağırmak zorunda kaldım..ilgisiz ve saygısız insaların gölgesinde kabalaştım, "iftara yakın herkes stresli olur" yalanının sadece istanbulda doğrulandığına şahit oldum. ..BEn aslında sinirli değilmişim..İstanbul bir keşmekeşmiş..Özlemek de işin heyecanlı tarafı.

adı stanbuli kelimesinden gelmez..bu insanların inanmaya bayıldığı aptal asyalı Türkler mitinin bir parçasıdır. - bol ekinin proto-Türkçede -polis eki gibi bir anlamı vardır.adının kökeninin tam olarak bilinmediği bir gerçektir.
fakat İslambol olarak anılması doğrudur.İstanbulun İslam halifesinin ikamet ettiği yer olmasının ve Osmanlının İslamlaştırma politikaları ile ilgilidir.Osmanlı zaten ümmetleştirerek yöneten bir yapıdır.Türk olmak yada Türklaştirmek pek Osmanlının kitabında yazmaz.

adı "şehirde, şehire" anlamlarındaki "stinpuli" kelimesinden gelir. bir devirde "islâmbol" şeklinde bile anılmış olması türk dehasının "yerlileştirme, benimseme" eğilimini gösterir.

istanbul çehre değiştiriyor. büyük duvarların ardındaki irili ufaklı siteler şehri sanki ötekilere karşı korunaklı bölgelere ayırmış. bir zamanların imparatorluk başkenti'ne, kendimi diğer şehirlerde olmadığı kadar özgür hissettiğim bu ticaret, sanayi, sanat ve kültür şehrine yakıştıramadığım bölünmüşlük ve yapaylık beni uzun süredir rahatsız ediyor. umudum tarihi yarımada'nın dokuya uygun olarak yeniden eski şaşaalı günlerine kavuşması. orada nefes alabiliyoruz en azından.

hiç gitmediğim ve hiç dönmediğim şehir.

89 yazının sonuydu tanıştığımızda. Cılız bir çocuktum, köprüyü görene kadar vardığımıza ikna olmamıştım.
Bir haftanın tadı damağımda kalmıştı. En çok da gidişi gelişi orta refüjle ayrılmış yollara ve bunların kesiştikleri yerlerdeki köprülü, yonca kavşaklara şaşmıştım. Aklım almamıştı uzun süre, yolun karşısına gidebilmek için kilometrelerce yol katedip geri dönmeyi.
Sonra bir hayal kurdum, koştum peşinden ve geldim hayalimin şehrine. 5 sene sürmüştü hayalimin gerçekleşmesi, çocukluğumun son demine dek. Sımsıkı sarıldım sonra, bırakmadım, herşeyimi paylaştım... Ta ki geçen seneye kadar. Uğursuzun teki yolverdi bana, işkillenmedim... 13 senelik yarımı/yarimi satıverdim bu uğursuzun lafına. Ancak gidince düştü jeton... Ahhh dedim vahhhh, ne yaptım ben.
Geri dönebilmem aylar sürdü, yıllar gibi geçen. Bahar biterken, ben ikinci baharıma girdim nihayet bu sene.
Ama işte kader!! Başka rotalar çizilmiş önümdeki bu kader denen kitaba. Yine uğursuz bir ses, hem de daha yeni kavuşmuşken... İşkillenmek de çare değil bu defa, çok acizim... Bile bile lades...
Son bir haftamı sokaklarını adımlamaya vakfedeceğim, aylak aylak... Ki, unutmasın sokakların ayak seslerimi.
Belki dönerim iki gün sonra, belli mi olur benim işim, belki üç baş hafta sonra, ya da ay... Belki de dönmem bir daha, gidip de bir daha dönmeyenler gibi...
Elveda.

Pali Canon

Ä°stanbul'un KayboluÅŸu:

Demem o ki bir okursanız ancak anlamlandırabileceksiniz: Evren'in Kayboluşu'nu

Goa Yayınları.

New York'un Kayboluşu ya da Evrenin Kayboluşu yanında sanırım İstanbul nezdimde daha çabuk kaybolmuştur diyeyim bu telmih'le!

Pali Canon

İstanbul süper manyetik:

adım..
her dilde karşılığım..

her şeyine aşık oldugum, dogdugum, uzak kalinca ozledigim ve ayrilamadigim sehir, benim sehrim.

yaz günü şakır şakır yağmur yağan şehir, misssler gibi toprak kokan şehir...

"sarmış ufuklarını senin gene inatçı bir duman,
beyaz bir karanlık ki, gittikçe artan
ağırlığının altında herşey silinmiş gibi,
bütün tablolar tozlu bir yoğunlukla örtülü;
tozlu ve heybetli bir yoÄŸunluk ki, bakanlar
onun derinliÄŸine iyice sokulamaz, korkar!
ama bu derin karanlık örtü sana çok lâyık;
lâyık bu örtünüş sana, ey zulümlér sâhası!
ey zulümler sâhası... evet, ey parlak alan,
ey fâcialarla donanan ışıklı ve ihtişamlı sâha!
ey parlaklığın ve ihtişâmın beşiği ve mezarı olan,
doğunun öteden beri imrenilen eski kıralıçesi!
ey kanlı sevişmeleri titremeden, tiksinmeden
sefahate susamış bağrında yaşatan.
ey marmaranın mavi kucaklayışı içinde
sanki ölmüş gibi dalgın uyuyan canlı yığın.
ey köhne bizans, ey koca büyüleyici bunak,
ey bin kocadan artakalan dul kız;
güzelliğindeki tâzelik büyüsü henüz besbelli,
sana bakan gözler hâlâ üstüne titriyor.
dışarıdan, uzaktan açılan gözlere, süzgün
iki lâcivert gözünle nekadar canayakın görünüyorsun!
canayakın, hem de en kirli kadınlar gibi;
içerinde coşan ağıtların hiç birine aldırış etmeden.
sanki bir hâin el, daha sen şehir olarak kuruluyorken,
lânetin zehirli suyunu yapına katmış gibi!
zerrelerinde hep riyakârlığın pislikleri dalgalanır,
içerinde temiz bir zerre aslâ bulamazsın.
hep riyânın çirkefi; hasedin, kârgüdmenin çirkeflikleri;
yalnız işte bu... ve sanki hep bunlarla yükselinecek.
milyonla barındırdığın insan kılıklarından
parlak ve temiz alınlı kaç adam çıkar?

örtün, evet ey felâket sahnesi... örtün artık ey şehir;
örtün, ve sonsuz uyu, ey dünyanın koca kahbesi!
ey debdebeler, tantanalar, ÅŸanlar, alaylar;
kaatil kuleler, kalali ve zindanlı saraylar.
ey hâtıraların kurşun kaplı kümbetlerini andıran, câmîler;
ey bağlanmış birer dev gibi duran mağrur sütunlar ki,
geçmişleri geleceklere anlatmıya memurdur;
ey dişleri düşmüş, sırıtan sur kafilesi.
ey kubbeler, ey şanlı dilek evleri;
ey doğruluğun sözlerini taşıyan minâreler.
ey basık tavanlı medreseler, mahkemecikler;
ey servilerin kara gölgelerinde birer yer
edinen nice bin sabırlı dilenci gürûhu;
geçmişlere rahmet! diye yazılı kabir taşları.
ey türbeler, ey herbiri velvele koparan bir hâtıra
canlandırdığı halde sessiz ve sadâsız yatan dedeler!
ey tozla çamurun çarpıştığı eski sokaklar;
ey her açılan gediği bir vaka sayıklıyan
vîrâneler, ey azılıların uykuya girdikleri yer.
ey kapkara damlariyle ayağa kalkmış birer mâtemi
sembole eden harap ve sessiz evler;
ey herbiri bir leyleğe yahut bir çaylağa yuva olan
kederli ocaklar ki, bütün acılıklariyle somutmuş,
ve yıllardır tütmek ne... çoktan unutulmuş!
ey mîdelerin zorlaması zehirinden ötürü
her aşâlığı yiyip yutan köhne ağızlar!
ey tabiatin gürlükleri ve nimetleriyle dolu
bir hayata sâhip iken, aç, işsiz ve verimsiz kalıp
her nâmeti, bütün gürlükleri, hep kurtuluş sebeplerini
gökten dilenen tevekkül zilleti ki.. sahtadir!
ey köpek havlamaları, ey konuşma şerefiyle yükselmiş
olan insanda şu nankörlüğe lânet yağdıran feryât!
ey faydasız ağlayışlar, ey zehirli gülüşler;
ey eksinlik ve kaderin açık ifadesi, nefretli bakışlar!
ey ancak masalların tanıdığı bir hâtıra: nâmus;
ey adamı ikbâl kıblesine götüren yol: ayak öpme yolu.
ey silahlı korku ki, öksüz ve dulların ağzındaki
her tâlih şikayeti yapageldiğin yıkımlardan ötürüdür!
ey bir adamı korumak ve hürriyete kavuşturmak için
yalnız teneffüs hakkı veren kanun masalı!
ey tutulmıyan vaitler, ey sonsuz muhakkak yalan,
ey mahkemelerden biteviye kovulan hak!
ey en şiddetlikuşkularla duygusu kö¨rleşerek
vicdanlara uzatılan gizli kulaklar;
ey işitilmek korkusuyle kilitlenmiş ağızlar.
ey nefret edilen, hakîr görülen millî gayret!
ey kılıç ve kalem, ey iki siyasî mahkûm;
ey fazilet ve nezâketin payı, ey çoktan unutulan bu çehre!
ey korku ağırlığından iki büklüm gemeye alışmış
zengin-fakir herkes, meÅŸhur koca bir millet!
ey eğilmiş esir baş, ki ak-pak, fakat iğrenç;
ey tâze kadın, ey onu tâkîbe koşan genç!
ey hicran üzgünü ana, ey küskün karı-koca;
ey kimsesiz; âvâre çocuklar... hele sizler,
hele sizler...

örtün, evet, ey felâket sahnesi... örtün artık ey şehir;
örtün, ve sonsuz uyu, ey dünyanın koca kahpesi!"

tevfik fikret

hosgeldiniz:)

Gelemedim ama hep gelmek istedim...adını okul koydukları bir bela ile universite hayatımın sayamadığım bilmem kaçıncı vize seferini ve bilmem kaçıncı final seferini, kimi zaman yenik, ama pes etmeden, bitirmenin sevinci bir yandan da bu seferlerin devam edeceği düşüncesinin verdiği yorgunlukla sığındım kalenize.
karşımda 10 tane komutan en amansız silahları ile geldiler... çektiler silahlarını ateşlediler birer birer. bizimde sayımız çok ama birliğimiz yok. herkes kendi derdinde kendi silahı ile kendini savunur bir halde. 10 komutan ile girdiğim 11 savaşın 8 inde başım dik, 3 ünde yine görüşürüz sizinle deyip mahrur bir şekilde ayrıldım.

topladıklarım ile geri döndüm... takipteyim..

uzun aradan sonra hoşgelmiş olan korsan sözlük yazarı...

CANIM Ä°STANBUL

Ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar;
Onu Ä°stanbul diye topraÄŸa kondurmuÅŸlar.
İçimde tüten bir şey; hava, renk, eda, iklim;
O benim, zaman, mekan aşıp geçmiş sevgilim.
Çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur;
Ay ve güneş ezelden iki İstanbulludur.
Denizle toprak, yalnız onda ermiş visale,
Ve kavuşmuş rüyalar, onda, onda misale.

İstanbul benim canım;
Vatanım da vatanım...
Ä°stanbul,
Ä°stanbul...

Tarihin gözleri var, surlarda delik delik;
Servi, endamlı servi, ahirete perdelik...
Bulutta şaha kalkmış Fatih'ten kalma kır at;
Pırlantadan kubbeler, belki bir milyar kırat...
Şahadet parmağıdır göğe doğru minare;
Her nakışta o mana: Öleceğiz ne çare?..
Hayattan canlı ölüm, günahtan baskın rahmet;
BeyoÄŸlu tepinirken aÄŸlar Karacaahmet...

O manayı bul da bul!
Ä°lle Ä°stanbul'da bul!
Ä°stanbul,
Ä°stanbul...

Boğaz gümüş bir mangal, kaynatır serinliği;
Çamlıca'da, yerdedir göklerin derinliği.
Oynak sular yalının alt katına misafir;
Yeni dünyadan mahzun, resimde eski sefir.
Her akşam camlarında yangın çıkan Üsküdar,
Perili ahÅŸap konak, koca bir ÅŸehir kadar...
Bir ses, bilemem tanbur gibi mi, ud gibi mi?
Cumbalı odalarda inletir " Katibim"i...

Kadını keskin bıçak,
Taze kan gibi sıcak.
Ä°stanbul,
Ä°stanbul...

Yedi tepe üstünde zaman bir gergef işler!
Yedi renk, yedi sesten sayısız belirişler...
Eyüp öksüz, Kadıköy süslü, Moda kurumlu,
Adada rüzgar, uçan eteklerden sorumlu.
Her şafak Hisarlarda oklar çıkar yayından
Hala çığlıklar gelir Topkapı Sarayından.
Ana gibi yar olmaz, Ä°stanbul gibi diyar;
Güleni şöyle dursun, ağlayanı bahtiyar...

Gecesi sünbül kokan
Türkçesi bülbül kokan,
Ä°stanbul,
Ä°stanbul...

N.F.K.

gomorat

bir adamı şair yapmak için yeterli. ya da istanbul'dasın ve yalnız olduğunu çok keskin hissediyorsun. seni seven kimse yok ama arkadaşların var. beraber vakit geçirebileceğin, borç para belki alabileceğin adamlar ama ağzına kadar dolu, koskocaman bir caddenin ortasında

mesela istiklal'de güvercinler ayak seslerinden
havalanıyor saçların kalabalık bu insanlar-
ın ortasında birden durup, "çokkkkkkkkkkkk yalnızııııımmmmmmmm"
diye bağırmak sırtından soğuk bir şey
inip.. yürümeye devam. herkes aynı. her yer yüz.
birileri seni sevmeli, sen birilerini köşede
aşık olmak karşılıkşız çekler gibi hem
hep biz yaş(l)a(n)dık, istanbul hep oldu
istediÄŸini bul, ararken kendini kaybet
bunlar zaten hep olur.

kaç bin yılı hissediyorsun damarların sıcak kanla doluyken
iftiralar, isyanlar, bizans sefaları, haremler, esrar odaları
kuşatmalar, gizli tüneller, hazineler şehri ve sen
çöplüğün ortasında yaşamak için her gün
otobüse biniyorsun.
bir yerlerde iniyorsun.
bir yerlerde mutlaka inmek lazım.

hazerfen çelebi ilk süpermen olarak
uçarken
ben çelebiyi rüyamda tabii ki görmedim
ama istanbul'un üzerinde uçtum
ve annemin evine gittim
babamın ellerinden öptüm
annem beni gözlerimden öptü.

Firakı efkâra müsebbib, şehr-i mefkûre...

cok seyin dibi yada tepesi olmaya mahkum sehir

pay-ı taht

seninle güzel.

bensiz pek mahsunmuş, öyle diyorlar. işte o şehir.