kafamız dolu

bu başlığı atan kalbimi yesin..bi de merkez istasyonunda oturdum ağladım'(elizabeth smarth) vardır.şükrü sever pek sever. ben se yıllar yılı erenköy istasyonunda oturup ağladım. iki hafta sonra kurtalandayım..ne mutlu kalbi çuf çuf atana..

bir teoman şarkısıdır.kısa bir öykü gibidir.işte sözleri;
Ruhidir benim adım/Hiç çıkamam evimden/Dostlar uydururum hayali/Mutluyumdur bu yüzden/Bir çiçek dürbününden/İnsanlara bakarken/Bir gün bir istasyon gördüm/Trenleri geciken/Yolcular ellerinde/Tek gidişlik bir bilet/Henüz bilmeseler de/Hayat bundan ibaret/İstasyon insanları burdalar tesadüfen/Aynı rüyayı görüp ayrı yerlere giden/Eskiden, çok eskiden/Ben daha çok küçükken/Henüz cennet plajı/Otopark olmamışken/Mercanların arasında/Küçük balıklar vardı/En güzelleri el boyunda/Kavuniçi olanlardı/Bir gün bir rüya gördüm/O kavuniçi balık benmişim/Büyümem beklenmeden/Afiyetle yenmişim/İstasyon insanları burdalar tesadüfen/Aynı rüyayı/görüp ayrı yerlere giden/Ruhidir benim adım/Bir sırrım var saklarım/Ama görünce anlarsınız/Yalnız dikkat acımayın/Acınmak canımı en çok acıtandır..

demiryolu hikayecileri diye oğuz atay'ın mükemmel bir öyküsü vardır.