kafamız dolu

şimdi anladık olunmaz şair durumunu da
itina ile adam olunur cümlesi aklıma takıldı.
(kbkz. yine mi dilbilgisi)

george eliot (1819-1880) diye geç viktorya dönemi yazarlarından biri var, george eliot'ken herif, reelde mary ann evans. hatun, erkek müstearıyla yazabiliyor o dönemde. ne değişmiş dünyada? bir tek superman gelmiş işte. mazlumların kahramanı. yettim.

tersten sorulduğunda bile bizim düzünden anladığımız soru
(kbkz. kadından melek olur mu)

(bkz. kadından superwoman olur mu)
(bkz. bu kadını saklasak da mı saklasak saklamasak da mı saklasak yisek)

kadın budu gerçekten iyidir. ama bulaştırmadan yemek lazım değil mi. şairler alınmasın bu söz şairimsi olanlara...

abi, budundan çok iyi köfte olur!

kadın anladığını sandı. ilk okul öğretmeninin aklında kalanları şimdi kendi aklıyla yazıya döküyor. aklı evvel olmak yada ne bilem kadın olmak böle bişey. evet. ben soruyu sorarken bir olmak hali olarak sormadım. bir oluşmak sürecinin ihtimalinden ...

Kabul edilmeyeni, tartışma gibi tuhaf bir yanımız var toplum olarak. Benimsemiyoruz, uzak tutuyoruz, kabul etmiyoruz ama onu gündeme getirmekten de geri kalmıyoruz. Tedirginliğimiz niye? Ya da yerleşik normlar ağır mı basıyor? Tüketmeye çalıştığımız şey ne? Şiir erkeğin mi olmalı? Erkek hep kadını mı yazmalı? Şiiri seven olarak gözüküyoruz da şiiri henüz anlamış değiliz. Anlasaydık kısır döngüyle uğraşmazdık. Duygulardan bir sal yapmışız, ilerliyoruz hayat adı verilen nehirde, biraz ilerde uykumuzu bölecek realitelerin olduğunu hatırlayınca saplantılarımız birden yok olacak, az kaldı.
Birkaç şiir yazanı şair ilan ediyoruz hemen. Tabi ki erkek şairler fazla olacak. Bol bol şiir yazmışlar. Asıl tartışılacak olan yazılanın şiir olup olmadığı? Kadın şairlere gelince dikkati çeken tek şey, sabırlı ve azimli olmaları, her yazdıklarını inceden inceye düşünmeleri ki bunun bir örneği de Nilgün Marmara.

“Karada, hançer suratlı abinin rüzgarında /uçar adımları. / Geçmiş ilmeğinde saklıdır arzusu / İçinden karanlık, tekrar ve ilenç / sızdıran hayret taşında. /Soruyor hatırasında, "sırtımda ve / sırtında gezinen bu ürperti kim,” ve Lale Müdür “kısacık bir andı, bana cam sesleri gibi /bir anı kaldı / kısacık bir andı, o çok duyarlı dengeler /yansıdı /İpe dizilen inci /dünya ile kişi /ilk yazdı, sonradan saydam bir şeyler /yağdı”

Perihan Mağden, “
Odada telaşa varan bir durgunluk /Bir de sen, boynunda ninemden ak bir yemeni /Ortada konargöçer kara çadırın / Bir oda giysisi, bir baston, Endülüs çarkın /Yan odada mutfağa dair sesler /Yani kilometreler, kilometre taşları /En çok da kollarım ağrır /Ta Homer'den beri kullanamadım onları”

(… ) “Balıkçı ağlarının kırkı
bir el yazması; yüze inen tokat / eksilen bir diş, ölüme adanan /Kanatları Meryem’e açılan kelebek / örtüsüz, siluetsiz, isimsiz /dar bir koridor gök / –çıkar kitaptan kış- “

olmuşsa olmuştur. olmuşla ölmüşe neydi?

bu soru benim aklıma tek şeyi getiriyor.. "Neden okuduğumuz bütün şairler erkek kadınlardan iyi şair çıkmaz mı?" sorusuna Can Yücel'in "biz şiiri sikimizle mi yazıyoruz ne bileyim ben.." cevabını..
kadın şiir olur mu, olursa da pek namuslu bi kadından olmaz şiir..

şiir kadın şair kadın meselesinin erkek egemen toplum bağlamlı ortaya çıktığı bilinmektedir. dilin erkek egemen toplumla şekillendiği bir evrende kadının kadın egemen bir dille yazabileceği düşünülemiyeceğinden kadının şair kimliğini oluştururken erkek söylem ile gerçekleştirdiği görülmektedir. iyi kadın şair dediğimiz şairlerin dillerine bakınız şunu düşünürsünüz :"helal olsun erkek gibi yazmış" bu bile kadının şair şiir bağlamlı sorununu günyüzüne çıkarır.

kadınlar şair yapar...

(bkz. sapho)
(bkz. nilgün marmara)
(bkz. sylvia plath)

(bkz. sezen aksu)

erkekler alınmasın lütfen