kafamız dolu

kalbim düz bir betona benzer..
alev ve beton.. şimdi nerden çıktı aleve karşılık beton.. hemen bir zihin okuması yapıyoruz ve aklımızın bir köşesinde kalan mustafa armağan kitabı alev ve betonu görüyoruz..
selamlaştıktan sonra hadi yoluna eyvallah deyip vedalaşıyoruz..
yani kalbimiz taş değil.. ama alev gibi de değil.. ustanın elinden geçen bir beton işte.. yani işçilik söz konusu burada..

GUÄ°LLAUME APOLLÄ°NAÄ°RE 'nin ÅŸiiri

Nihayet sen de bıkmış olursun bu eski dünyadan

AÅŸk korkusu tedirgin ediyor seni
Bir daha sevilmeyecekmiÅŸsin gibi
Eski zamanlarda yaşasaydın bir manastıra kapatırdın kendini
Oysa utanıyorsun şimdi Tanrıya dua etmeye bile
Gülüşün cehennem ateşidir çatırdayan
Yaşamın dibini parlatıyor kıvılcımları gülüşünün
Bugün bu kentte yürüyorsun
Adamlar ve kadınlar kan içinde
Bir ağrı yüreklerinde, yüreklerin yerine

Olan olmuştu ve hatırlandıkça sona erişi bu güzelliğin
Acı tekrarlanacaktı

Kopkoyu umutların alevleriyle çevrili Meryem sana baktı
Utanç verici bir hastalıktır artık aşk acı çektiren
Ölecek kadar hüzünlü yaşamayı gerektirecek kadar umut dolu
Yaşadın çılgın gibi ve boşa geçti zaman ve sana kalan bu kalın ağrı
Sert bir alkol gibi yaşamını içtin sen

Elveda yüreğim
Elveda
Boynu vurulmuş güneş