çok güzel kürtçe konuşan, şair sesli ve şair edalı bir şair.
konuşmasında 'yazmişke', 'kapatmişke' gibi ne idüğü belirsiz, piç kelimeleri kullanmadığı için, kürtçe öğrenmeyi külfet sayıp meramını anlatmak için kuş seviyesine kadar inen (ne kürtçe ne türkçe: tarzanca) insanlar tarafından "akademik kürtçe" konuşmakla suçlanan ("kardaşım wala annamiyorım, ne diyorsın sen" pişkinliğini de mutlaka yaparlar) bir şair.
ve bu saçmalamaya karşı "seksen yıldır yapılan tüm çalışmalara rağmen akademik türkçe bile yok, akademik kürtçe nasıl olsun! konuştuğum sadece kürtçedir" diyen şahsiyetli şair.
1-Her dalında meyva veren
Her dalında meyva veren ağaç.
2-karslıdır. şerh düştüm
karslıdır. şerh düştüm sadece.
3-kawa nemir içimizde
kawa nemir içimizde yaşıyo!
4-Şöyle net bir ayrıma
Şöyle net bir ayrıma gidebilirim: İçinde düşünce olmayan soysuz şiiri hemen mahkum ederim. “Yeryüzünün aşkın yüzü” olamamasının nedeni olarak görürüm böyle “poz veren” şairleri. Erkek cinsinin zorbalığını üreten, kadının “yuvarlak hatları”na, “memenin sıkı tarihi”ne odaklanmış porno şairlerdense, Emily Dickinson’a, Sappho’ya, Furug’a ve Sylvia Plath’a adanmayı tercih ederim.
“Ve acıdan dili tutulunca insanın, bir tanrı/ Çektiğimi anlatayım diye bana dil vermiş” diyen Goethe ile yoldaş olmaya çabalıyorum. Çıtayı yükseltmek gerekiyor; Rilke’nin sancağı yerde kalmamalı! Yeats’in anlatımdaki ustalığı, Keats’in ölümsüzlük arzusu, William Blake’in ışıltılı kapkara dünyası, Eliot’un ve Pound’un şiirdeki teknik devrimi, Dante ve Shakespeare, Ehmede Xani, Melaye Cıziri çağları, Mevlana, Homeros ve Vergilius, Kavafis, Ritsos ve Seferis, Ehmed Huseyni, Goran ve Şerko Bekes anlaşılmalı, diyorum.
Etkilendiğimi varsayabileceğim bir ekol veya şair-yazar şudur, budur diyebilmem mümkün değil. Yeryüzünde açık gözlerle, aralık dudaklarla ve kalben bakıyorum tüm bu saydığım yıldızlara.
demiş.
5-işte burada kendisi ile
işte burada kendisi ile yapılmış bir röportaj var.