insan daha önemli şeyleri kaybedebilir ama maddi değeri olan bir eşyayı kaybetmek de çok pis bir şey. herkes cana geleceğine mala gelsin diyor. sözkonusu nesne umuma açık bir yerde, örneğin toplu taşıma aracında kaybedilmişse belki bulan insaniyet namına
yitim
en son kitap fuarında tam tur beyaz altın yüzüğümü kaybettim.bulanların insaniyet namına korsan sözlüğe bırakmaları rica olunur. köfte yoğururken yüzük çıkartma adetim olduğundan mıdır nedir, soğanlarla yüzük aynı çöpe gitmiş olabilir diye düşündüm; bu da bir olasılık..
kazanmak kadar kaybetmek de normaldir. sevdikleri kaybetmek en zorudur. allah'ın sabrımızı denediği anlardır. sonuç: hayat devam ediyor geride kalanlarla. en kötüsü bana göre kaybedecek bir şeyi kalmamış insanlardır. korkulur, hem de çok korkulur.
bazen en doğru seçimdir.
çokta önemli değil. breh breh brehhhh
(bkz. a short film about killing)
(bkz. kaybetme hırsı )
(bkz. görkemli kaybedenler )