geçenlerde yaşadığım ve yarabbi lütfen bu son olsun dediğim ama muhtemelen tekrarlanacak hadisedir.eskiden anlatmayı denerdim olmazdı.artık sokrat'ın yolunda gidiyorum.soruyorum,sordukça düşünülüyor farklı boyutlarda hadise.misal ne diyorsunuz anadilde eğitim hakkında diye soruyorum,aldığım cevap lazı var çerkezi var gürcüsü var nasıl olacak bu iş oluyor.sonra sorularımın ardı arkası kesilmiyor; herhangi bir stratejik gerekçe bir halkın kendi dilinde eğitim almasını yasaklayabilirmi,devlete karşı çıkıyorsun (tabiki içten içe pek dillendirmezler nurcular böylesi şeyleri) ama politikalarını benimsemekte ve dahi savunmakta bir sakınca görmüyorsun,kaldıki onlarda isteyemezmi kendi dillerini,bunun temel bir insani hak olduğunun farkında değilmisin,devletin bekaası peygamberin hadislerinden dahamı önemli vs.vs.sonra ikimizde anlıyoruzki onun kardeşlikten anladığı abi-kardeş ikilisiymiş.sonra bu sene kurbanlarımızı hep doğuya (ne severim bu "doğu" kelimesini,kürd lafını ağızlarına almamak için kullanımının teşvik edildiğini bilsemde) verdik.hiçmi yüzünüz yok,bu kadar iyiyiz gibisinden cümlelerle minnet duygularını üstünüze salarlar büyük bir riyakarlıkla.hayır,o kurbanlar için sizlere minnettar değilim,ve surat asmak hakkım dediğimde kızıyorlar.sanırım niye minnettar olmadığımı anlıyorlar o dakikada.sonra o klasik soru cümlesine geçiyorlar:iç anadolu da ,doğu karadeniz de fakirlik var, oralarda niye insanlar çıkmıyorlar dağlara.(bu soru ilginçtir.aslında ilginç bir hale getirilmiştir.her iki grupta sorar bu soruyu.sorulması gereken bir sorudur çünkü) burada gözlerinin içine bakıyorum ve ben soruyorum aynı soruyu.suskunluk oluyor.çünkü sadece soruyu sormuşlar,cevabını hiç düşünmüşmemişler.tekrar soruyorum,ekonomik sebeplere bağlıyor vs.bu sefer hiç bana iş verin diyen bir pkk'lı gördün mü diyorum,bir kürt siyasetçi vs? yine düşünüyor.geveleniyor,bir şey diyemiyor.peki diyorum yakılan köylerden haberdarmısın?hangi köyler diyor.diyarbakır cezaevini duydunmu diyorum?hayır diyor.hiç ankaranın doğusuna geçtinmi diyorum.hayır diyor.o noktada konuşmanın sonuna geldiğimi hissediyorum.ve her zamanki yalnızlık hissi üzerime çöküyor.halbuki ne kadar uğraşmıştım o adamla bu konuyu konuşmamak için.tek türkiye saçmalıklarıyla beyni sulanmış ve bunun dışındaki bütün gerçeklere kalbini ve beynini kapatmış bu adam bana şu ayeti hatırlatıyor:"Allah, onların kalplerine ve kulaklarına mühür vurmuştur. Gözlerinin üzerine de perde inmiştir" . ( Bakara Sûresi –7)